Πριν από 5 χρόνια ήμουν στο ίδιο κτίριο …
Τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Ήμουν στο μέρος όπου κάθονται τώρα τα παιδιά, την θέση μου ως δασκάλου την είχαν άλλοι άνθρωποι, υπέροχοι άνθρωποι. Με δίδαξαν να τολμάω! Έτσι, 5 χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από το Βουλγάρικο Κυριακάτικο Σχολείο “Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος”, στέκομαι πάνω στον πίνακα και μπροστά μου κάθονται μικρά και λίγο μεγαλύτερα παιδιά που με κοιτάζουν με αγάπη και αθωότητα. Αυτά τα παιδιά θέλουν να μοιράζονται σκέψεις, να δίνουν και να λαμβάνουν αγάπη. Δεν υπάρχει άλλη αγάπη που να συγκρίνεται με αυτή ενός παιδιού …
Το να διδάσκεις σημαίνει να έχεις κίνητρα και να μπορείς να επηρεάζεις.
Τα παιδιά μπορούν να σου δώσουν αγάπη και ελπίδα. Ελπίδα – πως υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι, αγνές ψυχές. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τις ειλικρινείς αγκαλιές τους, τις λεπτές φωνές τους όταν λένε “κυρία …”, να τους κάνεις να σηκώσουν το χέρι τους και να σου δώσουν μια απάντηση.
Θέλω να ευχαριστήσω την κα Μίμι Νίτσεβα για την ευκαιρία να κάνω την πρακτική μου στο Βουλγαρικό Κυριακάτικο Σχολείο “Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος”, της Αθήνας. Αυτό το σχολείο και αυτοί οι δάσκαλοι με δίδαξαν να μην φοβάμαι και να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο …
Τους ευχαριστώ όλους από την καρδιά μου!